1) “Ας χαμηλώναν τα βουνά” (Κύθηρα)
Χορός: Μπουρδάρης
Ας χαμηλώναν τα βουνά να’ βλεπα το Τσιρίγο
πού χει κορίτσια έμορφα και κόκκινα σα μήλο.
Πιο κάτ’ απ’ τον Καβομαλιά πιο παν’ από την Κρήτη
εις το Τσιρίγο τ’ όμορφο γεννήθη η Αφροδίτη
Ω Παναγιά μου Καστρινή και συ Αγία Μόνη
να μην αφήσεις κοπελιά εις το Τσιρίγο μόνη.
Πορτοκαλιά του Καραβά που κάνεις πορτοκάλια
δώσε μου κόρη το φιλί μη θέλεις παρακάλια.
Τσιρίγο όμορφο νησί δε θέλω το κακό σου
γιατί πατώ το χώμα σου και πίνω το νερό σου.
Ο ήλιος όταν πρωτοβγεί χρυσώνει τις ακτές σου
και το φεγγάρι χαίρεται τις τόσες ομορφιές σου.
Ο Μέσα Βούργος μ’ εκκλησιές, Χώρα με πατινάδες
και το Λιβάδι με δροσιές και με τις πρασινάδες.
Απ’ την Παλιόπολη έρχομαι και βγαίνω στις Βουρνάδες,
Μητάτα και Βιαράδικα έχουν τις πρασινάδες. (2)
Δεν πάω πια στον Ποταμό γιατί μ’ αναγελούνε
μόνο στον Μυλοπόταμο που με παρακαλούνε.
Δεν πάω πια στον Καραβά γιατί πονάει η καρδιά μου
γιατί εκεί μου κλέψανε την αγαπητικιά μου.
Εγώ ’μαι μαύρος κι’ άσχημος δεν αγαπώ κυράδες
μόν’ αγαπώ μελαχρινές που’ χουνε νοστιμάδες.
Ανάθεμά σε Καραβά με τις αμυγδαλιές σου
και με τα κρύα σου νερά και με τις κοπελιές σου.
Ω Παναγιά με τις μυρτιές, και συ Αγία Μόνη
να μην αφήσεις κοπελιά εις το νησί μας μόνη
Στην άκρη του Καβομαλιά, πιο δώθε από την Κρήτη
εις το Τσιρίγο τ’ όμορφο γεννήθη η Αφροδίτη.
Ανάθεμα τις όμορφες ανάθεμα τες ούλες
βοήθα Παναγίτσα μου τις Τσιριγωτοπούλες.
Μα όσοι λεν’ πως είδανε νεράιδες, να χορεύουν
ας δουν τις Τσιριγώτισσες κι ύστερα να παινεύουν.
Χίλιες κι αν στα ζητήσουνε τα όμορφα σου κάλλη,
όλες θα γίνουν όμορφες κι όμορφη θα ‘σαι πάλι.
Στην Πελαγία σαν θα βγω το χώμα θα φιλήσω
στην ξενιτιά θα ορκιστώ να μην ξαναπατήσω.
Να ‘μουνα κι ήντα να ‘μουνα κουμπί του φουστανιού σου
Νάμουνα φυλλοτρίγυρο σπαλέτο του κορμιού σου.