Θεσσαλία
Τραγούδια : 1) “Σήμερα θε να κατεβώ” 2) “Της Αλεξάνδρας το βουνό”
1) “Σήμερα θε να κατεβώ” (Ν. Καρδίτσας)
Τραγούδι από την Αργιθέα Αγράφων.
Χορός: Κλειστός
Άει σήμερα θε μωρέ θε να κατεβώ, άει σήμερα θε να κατεβώ κάτω σε κρύα βρύση
άει για να ‘βρω τη μωρέ την αγάπη μου, άει για να ‘βρω την αγάπη μου να την περισκανιάσω,
άει την ήβρα και μωρέ και τη σκάνιασα, την ήβρα και τη σκάνιασα νισάφι δεν της κάνω.
Άει και γω βρα κι α.. μωρε κι αρραβώνιασα, εγώ ηβρα κι αρραβώνιασα να βρεις και ‘συ να πάρεις,
κι αν θέλεις κι αν μωρε κι αν καταδεχτείς,κι αν θέλεις κι αν καταδεχτείς νονά να στεφανώσεις.
Έχω μανούλα καλογριά θέλω να τη ρωτήσω,
ό,τι μου πει η μανούλα μου πίσω δεν το γυρίζω.
Τ’ ακούς μανούλα καλογριά τί παραγγέλει ο φίλος,
αυτός βρήκι κι αρραβώνιασενα βρου κι ‘γω να πάρου,
κι αν θέλου κι αν καταδεχτώ νονά να στεφανώσω.
Με το ιζίνι κόρη μου να πας να στεφανώσεις.
Σα μπαίνει η Αργυρώ στο στολιό τρεις μέρες και τρεις νύχτες,
φτιάνει σαϊάκια τ’ αργαλιού κι ρούχα απ’ το βιλόνι,
βάνει τον ήλιο πρόσωπο κι το φεγγάρι στήθη,
και τον καθάριο αυγερινό κουμπί και δαχτυλίδι.
Παίρνει σύντεκνους δώδεκα σύντεκνες δεκαπέντε,
σαν κίνησε και πάγηνε σαν κύρ’ νονά παγένει,
την είδε ο κόσμος κι έφριξε κι η γης ανατρομάζει,
σαν κι την είδε ο κύρ’ γαμπρός πέσει για να πεθάνει.
Αλλοιώς παπά μ’ τα γράμματα αλλοιώς και τα στεφάνια,
το πώς να που τα γράμματα ν’ αλλάξω τα στεφάνια
να γένει η νύφη μας νονά κι η νονά μας νύφη;
2) “Της Αλεξάνδρας το βουνό” (Ν. Καρδίτσας)
Τραγούδι από το Αηδονοχώρι Αγράφων.
Χορός: Τάι τάι
Στης Αλεξάνδρας το βρε το βουνό κανεί- κανείς δεν τ’ ανεβαίνει.
Κι η κόρη που τάι τάι μωρέ μπρο μωρέ βίτιτι κι η κόρη που τ’ ανέβαινε
κι η κόρη που τ’ ανέ- τ’ ανέβαινε πλέγω-, πλέγωτας (πλέκωντας) το γαϊτάνι.
Πλέγωτας και τάι τάι μωρέ μπρο μωρέ βίτιτι πλέγωντας κι αναπλέγωντας
πλέγωντας κι αναπλέ- -ναπλέγωντας και ψι- και ψιλοτραγουδώντας.
Κι ο χρυσικός ται ται μωρέ μπρο μωρέ βίτιτι κι ο χρυσικός αγνάντευε
κι ο χρυσικός αγνάν- αγνάντευε ν’από ν’από το παραθύρι
ν’αυτού σου στέ- τάι τάι μώρε μπρο μωρέ βίτιτι ν’αυτού σου στέλνω κόρη μου . . .
Αυτού σου στέλνω κόρη μου ένα σκαρδί μετάξι
να φκιάσεις μπούλες δώδεκα και πέντε φουστανέλες
κι αν ξαπομείνει τίποτα, φκειάσ’ τηνε σιρεβέτα
κι η σιρεβέτα να’ ν’ τρανή, να ‘χει σαράντα φούντες.